حکمت و دلیل حرام بودن شراب

حکمت و دلیل حرام بودن شراب
دی 18, 1398
231 بازدید

قانون بودن حرمت شراب خدواند خالق انسان است وقواعد هستی بر اساس قوانین خداوند ومطابق با جسم وجان بشر است یکی از قوانین حرام بودن شراب است . گاهی انسانها قوانین پروردگار را با علم ناقص وناچیز خود میسنجند وهر چیز که با عقل آنها جور نبود را رد وانکار میکنند وبه خاطر جهل خود

قانون بودن حرمت شراب

خدواند خالق انسان است وقواعد هستی بر اساس قوانین خداوند ومطابق با جسم وجان بشر است یکی از قوانین حرام بودن شراب است . گاهی انسانها قوانین پروردگار را با علم ناقص وناچیز خود  میسنجند وهر چیز که با عقل  آنها جور نبود را رد وانکار میکنند وبه خاطر جهل خود، خود را به هلاکت میافکنند در حالی که فلسفه خیلی از امور دینی در ذهن کوچک ما نمیگنجد و به دلیل غیبت امام معصوم دلیل آن  مشخص نشده است .
خدواند در قرآن چنین میفرماید :شیطان خصومت و دشمنى را به وسیله شراب و قمار در میان شما قرار مى دهد، و شما را از نماز و یاد خدا باز مى دارد.

برخى از عقلاى جهان به خصوص پزشکان متعهد بر اساس موازین عقلى و علمى و بلکه مشاهدات حسى معتقدند الکلِ مسکِر انسان را از حالت عادى خارج مى سازد و براى مدت زمانى او را در مستى و بى خبرى نگه مى دارد و در این حالت هرگونه عمل خطرناک و یا شرم آورى از وى امکان صدور مى یابد… علاوه بر آیات و روایات امروزه از نظر علمى نیز مضرات مصرف مواد الکلى به اثبات رسیده است. دانشمندان به این واقعیت اعتراف داشته‏ اند که از جمله آثار زیان بخش شراب، پیامد سویى است که روى مغز و عقل مى‏گذارد و آن را از کار مى‏اندازد. روشن است که با از بین رفتن عقل، پرده شرم و حیا دریده مى‏شود. در نتیجه میدان به دست غرایز حیوانى مى‏ افتد. انسان به صورت حیوانى وحشى و لجام گسیخته درمى‏ آید.
نوشابه‏ هاى الکلى پس از استفاده سریعاً جذب خون مى‏شود . خون در مسیر خود مغز را بى نصیب نمى‏گذارد، در نتیجه عمل سلسله اعصاب رو به ضعف مى‏رود و خویشتن دارى که ارادى و منشأ شرم و حیا در انسان و مانع ازبروزکارهاى زشت است، از دست مى‏رود.
همانطور که امام رضا علیه السلام فرمودند: خدا شراب را بدان جهت حرام کرد که مایه فساد و بازداشتن عقل از درک حقایق و از بین بردن شرم و حیا است.

مشروبات الکلى به پنج دلیل از محرّمات شمرده مى شود:
دلیل اول – کتاب (قرآن)
در قرآن کریم آیات فراوانى وجود دارد که حرمت مشروبات الکلى را به زبان کنایه و یا موردى بیان مى کند، ولى ما به صریح ترین آنها مى پردازیم:
۱ـ «انّما الخمر و المیسر و الانصاب و الازلام رجس من عمل الشیطان فاجتنبوه لعلکم تفلحون؛ (مائده (۵) آیه ۹۰)
تحقیقاً شراب و انواع قمار و بت پرستى و یا سنگ هایى که براى قربانى نصب شده و چوبه هاى قرعه (براى کشف امور غیبى)، پلیدى از کارهاى شیطان است، از آن دورى گزینید، شاید رستگار شوید.»
۲ـ «انما یرید الشّیطان ان یوقع بینکم العداوه و البغضاء فى الخمر و المیسر…؛ (مائده (۵) آیه ۹۱) شیطان مى خواهد کینه توزى و دشمنى را از طریق شراب و قمار در میان شما بیفکند و تضادهاى داخلى را تشدید نماید و شما را از یاد خدا و نماز باز دارد، آیا باز هم دست از آن بر نمى دارید.»
۳ـ «یسئلونک عن الخمر و المیسر قل فیهما اثم کبیر و منافع للناس و اثمهما اکبر من نفعهما؛ (بقره (۲) آیه ۲۱۹)
تو را از شراب و قمار مى پرسند، بگو: در آن دو گناهى بزرگ است و سودهایى براى مردم و گناهشان از سودشان بیشتر است.»

دلیل دوم – احادیث نبوى و علوى (سنت)
در مجامع شیعه و سنّى، این حدیث معروف است که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ده گروه را لعنت کرده است که به گونه مستقیم یا غیر مستقیم در شراب سازى دخالت دارند: ۱ – کسى که درخت انگور را به نیت شراب غرس کند؛ ۲ – آن که بدین قصد از درخت تاک پاسدارى نماید؛ ۳ – خریدار مشروبات؛ ۴ – فروشنده آن؛ ۵ – کسى که مى نوشد؛ ۶ – کاسبى که از شراب فروشى پولى به دست مى آورد؛ ۷ – فشار دهنده انگور به انگیزه ساختن شراب؛ ۸ – افرادى که مشروبات را حمل و نقل مى کنند؛ ۹ – تحویل گیرنده آن؛ ۱۰ – ساقى یا کسى که شراب براى دیگرى مى برد. ( فروع کافى، چاپ جدید، ج ۶، ص ۴۳۰ – ۴۲۹)
در اسلام هیچ گناهى تا این حد نکوهیده نشده است. پیامبر (صلی الله علیه و آله) به حضرت على (علیه السلام) فرمود: «اگر همه گناهان را در خانه اى جمع کنند، کلید آن شراب است.» ( وسائل الشیعه، ج ۱۷، ص ۲۷۱)
امام على (علیه السلام) مى فرماید: «خداوند شراب و مى گسارى را براى سلامت عقل حرام کرده است.» ( نهج البلاغه، حکمت ۲۵۲)
امام صادق (علیه السلام) نیز فرمود: «اگر کسى دخترش را به شراب خوار بدهد مانند این است که او را در آتش انداخته است.» (وسائل الشیعه، ج ۱۷، ص ۲۴۹)

دلیل سوم – عقل
برخى از عقلاى جهان به خصوص پزشکان متعهد بر اساس موازین عقلى و علمى و بلکه مشاهدات حسى معتقدند الکلِ مسکِر انسان را از حالت عادى خارج مى سازد و براى مدت زمانى او را در مستى و بى خبرى نگه مى دارد و در این حالت هرگونه عمل خطرناک و یا شرم آورى از وى امکان صدور مى یابد.
دلیل چهارم – اجماع
به اجماع فقهاى شیعه و سنّى، شراب، نجس و حرمت آن محرز است. اکثر عالمان دینى مشروبات را حتى به نام دارو نیز تجویز نمى کنند، چرا که خداوند متعال شفایى در حرام قرار نداده است. تمام فقیهان اسلامى براى شراب خوار اجراى حد شرعى (هشتاد ضربه شلاق) را واجب نموده اند.
دلیل پنجم – علوم طبیعى (علم پزشکى)
(منظور از علوم طبیعى، استنتاجاتى است که متفکران از آن دارند. هنگامى که علم خطرات و مضرّات شراب را کشف مى کند، عقل حرمت آن را اعلام مى دارد.)
از نظر علم پزشکى نیز حرمت شراب، محرز است، زیرا کتاب هاى متعددى درباره زیان هاى آن از سوى پزشکان دل سوز نوشته شده است

برچسب ها